Fontana — wioska nazwana od naturalnego źródła, z rycerskim akweduktem z XVII w. i publiczną pralnią, która działa do dziś. Żywy zabytek przy głównej drodze na Gozo.
Na suchym, wapiennym archipelagu maltańskim woda pitna była cenniejsza niż złoto. Wioska Fontana (po maltańsku il-Funtana) zawdzięcza swoją nazwę naturalnemu źródłu, które od wieków zaopatrywało okolice w wodę. W XVII wieku Rycerze Maltańscy zbudowali tu kamienny akwedukt i system kanałów, by efektywniej rozprowadzać wodę po okolicy.
Przy akwedukcie powstała publiczna pralnia — kamienne koryta, do których spływała woda ze źródła. Kobiety z okolicznych wiosek przychodziły tu prać bieliznę, wymieniać plotki i załatwiać sprawy sąsiedzkie. To co zaskakuje: pralnia działa do dziś. Nie jako muzeum czy atrakcja turystyczna, ale jako czynne miejsce użytku publicznego. Mieszkanki Fontany wciąż przynoszą tu pranie, choć coraz rzadziej.
Akwedukt i pralnia stoją przy głównej drodze między Victorią a Għarb, ale większość turystów przejeżdża obok, nie wiedząc, na co patrzy. To jedno z tych miejsc na Gozo, gdzie codzienne życie i historia nakładają się na siebie bez żadnej inscenizacji. Kamienne koryta wypolerowane przez setki lat użytkowania mówią więcej niż niejeden pomnik.
Praktyczna rada: Pralnia jest tuż przy głównej drodze w Fontana, łatwo ją przeoczyć. Szukaj kamiennych koryt po lewej stronie jadąc z Victorii w kierunku Għarb.
Między Victorią a Għarb. Pralnia jest tuż przy głównej drodze.
Nie dołączyłeś jeszcze do gry
Skarbiec gozitańskich specjałów: ser, koronki, nugat, kapary. Darmowa degustacja serów. Giermek Bartek chciał się tu wprowadzić.
Jedyne naturalne źródło słodkiej wody na Gozo zasila pralnię Rycerzy Joannitów z 1373 r. — wciąż używaną przez mieszkańców. Prawdopodobnie najstarsza nieprzerwanie działająca pralnia w Europie, przy historycznym szlaku z Victorii do Xlendi.
Dolina Lunzjata to jedno z nielicznych miejsc na Gozo ze stałym źródłem słodkiej wody. Kaplica z 1347 r. i fontanna z 1698 r. świadczą o wielowiekowym znaczeniu tego miejsca.